Μια νέα προσπάθεια για να λυθεί ένα ιστορικό και πολιτιστικό ζήτημα που παραμένει ανοιχτό εδώ και δεκαετίες βρίσκεται σε εξέλιξη στη Λεμεσό. Ανήμερα της επετείου της 9ης Ιουλίου 1821, ημέρας-ορόσημο για την κυπριακή ιστορία και πηγή έμπνευσης του κορυφαίου ποιήματος του Βασίλη Μιχαηλίδη, άρχισαν εκ νέου οι εργασίες εκταφής με στόχο τον εντοπισμό των οστών του εθνικού ποιητή της Κύπρου.

Οι εργασίες πραγματοποιούνται στο κοιμητήριο του Αγίου Νικολάου στη Λεμεσό, στο ίδιο σημείο όπου είχε γίνει αντίστοιχη προσπάθεια πριν από δύο χρόνια. Η νέα διαδικασία βασίζεται σε πρόσφατο δικαστικό διάταγμα, το οποίο επιτρέπει αυτή τη φορά τη λήψη δειγμάτων από ολόκληρο το περιεχόμενο του τάφου που είναι γνωστός ως ο τάφος του «άγνωστου νεκρού».

Στόχος είναι να εξεταστεί κάθε διαθέσιμο οστικό εύρημα, ώστε να αυξηθούν οι πιθανότητες ταυτοποίησης του ποιητή μέσα από επιστημονικές αναλύσεις.

Μιλώντας στην «Κ», ο Πρόεδρος της Εταιρείας Λογοτεχνών Λεμεσού, Γιώργος Πετούσης, σημείωσε πως «θα ληφθούν δείγματα οστών από όλο το περιεχόμενο του τάφου για ανθρωπολογικές εξετάσεις οι οποίες θα πραγματοποιηθούν το Ινστιτούτο Νευρολογίας και Γενετικής.»

Παράλληλα, ευχαρίστησε τον κ. Καριόλου για την αφοσίωση του στο εγχείρημα και αναμένει με μεγάλο ενδιαφέρον και αγωνίας τα αποτέλεσμα τις εξετάσεις των οστών.

Ο Βασίλης Μιχαηλίδης έφυγε από τη ζωή το 1917, έχοντας περάσει τις τελευταίες ημέρες του στο πτωχοκομείο. Η κηδεία του πραγματοποιήθηκε με τιμές από τον Δήμο Λεμεσού, ωστόσο στον χώρο της ταφής του δεν τοποθετήθηκε ποτέ επιγραφή που να προσδιορίζει το ακριβές σημείο όπου αναπαύεται, γεγονός που οδήγησε στις σημερινές προσπάθειες εντοπισμού του.

Ο ποιητής γεννήθηκε στο Λευκόνοικο το 1849, σύμφωνα με ορισμένες πηγές, ή το 1853 σύμφωνα με άλλες. Πατέρας του ήταν ο Χατζημιχαήλ Χατζηκουμπάρος από το Λευκόνοικο και μητέρα του η Αννέττα Κονόμου από το Δάλι, ενώ το επώνυμο «Μιχαηλίδης» υιοθετήθηκε αργότερα από τον ίδιο.

Το λογοτεχνικό του έργο άφησε ανεξίτηλο αποτύπωμα στα κυπριακά γράμματα. Δημιούργησε τόσο στην κυπριακή διάλεκτο όσο και στη δημοτική και την καθαρεύουσα, ενώ ανάμεσα στα πιο γνωστά έργα του συγκαταλέγονται τα «Η 9η Ιουλίου του 1821 εν Λευκωσία Κύπρου», «Η Χιώτισσα» και «Η Ανεράδα».

Η πρώτη ποιητική του συλλογή, «Η ασθενής Λύρα», εκδόθηκε το 1882 και ακολούθησε η συλλογή «Ποιήματα» το 1911. Τελευταίο του έργο θεωρείται το «Όρομαν του Ρωμιού», ενώ σημαντική ήταν και η παρουσία του στον Τύπο μέσα από την εφημερίδα «Διάβολος», την οποία ίδρυσε το 1888 και μέσω της οποίας δημοσίευε σατιρικά αλλά και άλλα ποιήματα.

Τα αποτελέσματα των ανθρωπολογικών εξετάσεων αναμένονται με ιδιαίτερο ενδιαφέρον, καθώς ενδέχεται να δώσουν οριστική απάντηση σε ένα ιστορικό ερώτημα που παραμένει άλυτο εδώ και περισσότερο από έναν αιώνα.