Μια διαφορετική διάσταση στο περιστατικό που συζητήθηκε όσο λίγα κατά τη διάρκεια των κτηνοτροφικών κινητοποιήσεων έδωσε ο Κώστας Νικολάου. Ο κτηνοτρόφος, ο οποίος παρέδωσε το παιδί του στον Υπουργό Κώστα Φυτιρή ζητώντας του να το μεγαλώσει, ξεκαθάρισε πως η κίνησή του δεν ήταν προσωπική επίθεση, αλλά η ύστατη προσπάθεια να αναδείξει το αδιέξοδο ενός ολόκληρου κλάδου που νιώθει «στο έλεος του Θεού».

Η απάντηση στις επικρίσεις για το παιδί

Σχετικά με τα πυρά που δέχθηκε για την εμπλοκή ενός ανηλίκου στη διαμαρτυρία, ο κ. Νικολάου εμφανίστηκε καθησυχαστικός. Υποστήριξε πως το παιδί, μεγαλωμένο μέσα στη φάρμα, είναι πλήρως εξοικειωμένο με τη σκληρή καθημερινότητα και δεν ένιωσε κανέναν φόβο ή πίεση.

«Ήταν μια στιγμή που ήθελα να δείξω ότι καταστρεφόμαστε. Δίπλα μας δεν είναι κανείς, εκτός από εμάς», ανέφερε χαρακτηριστικά, ζητώντας να σταματήσει η δημόσια συζήτηση για το παιδί και να επικεντρωθεί η προσοχή στο πραγματικό πρόβλημα: την επιβίωση των κτηνοτρόφων.

«Μόνο τον κόμβο κλείσαμε»

Ο κ. Νικολάου έβαλε τα πράγματα στη θέση τους και όσον αφορά την ταλαιπωρία των οδηγών, σημειώνοντας πως οι διαμαρτυρόμενοι περιόρισαν την παρουσία τους στον κυκλικό κόμβο και πως οι περαιτέρω ρυθμίσεις ήταν ευθύνη της Αστυνομίας. Παράλληλα, εξέφρασε την οργή του για την κυβερνητική στάση και την άρνηση του Προέδρου της Δημοκρατίας να τους ακούσει, προειδοποιώντας για κλιμάκωση των μέτρων.

Καταγγελίες για τις θανατώσεις και τα «δύο μέτρα»

Στο επίκεντρο της κριτικής του βρέθηκαν και οι χειρισμοί των αρμοδίων για τη διαχείριση της νόσου. Ο κτηνοτρόφος υποστήριξε πως οδηγούνται στη σφαγή ζώα που δεν φέρουν συμπτώματα, ενώ κατήγγειλε ανισότητα στη μεταχείριση σε σύγκριση με όσα συμβαίνουν στα κατεχόμενα. Μάλιστα, ισχυρίστηκε πως διαθέτει φωτογραφικά πειστήρια που αποδεικνύουν εγκληματικές παραλείψεις των υπευθύνων.

Η πολιτική και το Κίνημα Κυνηγών

Τέλος, απάντησε σε όσους συνέδεσαν τη δράση του με την υποψηφιότητά του με το Κίνημα Κυνηγών. Ξεκαθάρισε πως η εμπλοκή του στα κοινά δεν έχει ως κίνητρο την ψηφοθηρία, αλλά την ειλικρινή διάθεση να βοηθήσει έναν τόπο και έναν κλάδο που γνωρίζει «από την καλή και από την ανάποδη».