Σοβαρές αιχμές για τις συνθήκες νοσηλείας στο Γενικό Νοσοκομείο Λάρνακας θέτει οικογένεια 72χρονης, η οποία κατέληξε στο νοσηλευτήριο τις πρώτες πρωινές ώρες της 18ης Ιανουαρίου. Με επιστολή προς τον Υπουργείο Υγείας Κύπρου και τον ΟΚΥπΥ, οι συγγενείς μιλούν για αμέλεια και «απαράδεκτες συνθήκες» που –όπως σημειώνουν– μπορούν να κοστίζουν ανθρώπινες ζωές, ζητώντας άμεση διερεύνηση, στελέχωση και αλλαγή πρακτικών.

Η νοσηλεία και η κατάληξη της 72χρονης

Η καταγγελία αφορά την 72χρονη ασθενή Κωνσταντία Νικολάου, η οποία μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο το απόγευμα του Σαββάτου 17 Ιανουαρίου 2026, γύρω στις 16:00, μετά από έντονη αδιαθεσία που αποδίδεται σε νόσηση με COVID-19. Σύμφωνα με τους συγγενείς της, παρά τη σοβαρότητα της κατάστασης, χρειάστηκε να περάσουν περίπου πέντε ώρες και να προηγηθούν επανειλημμένα τηλεφωνήματα προς τις Πρώτες Βοήθειες, μέχρι να την εξετάσει ιατρός. Η αρχική ιατρική εκτίμηση φέρεται να έκανε λόγο για σήψη.

Στη συνέχεια, η ασθενής εισήχθη στη Μονάδα Λοιμωδών Νοσημάτων. Οι συγγενείς περιγράφουν εικόνα «χάους» στο νοσηλευτήριο, αποδίδοντάς την σε σοβαρό περιστατικό πυροβολισμών που είχε προηγηθεί στη Λάρνακα, υποστηρίζοντας ότι αυτό είχε ως αποτέλεσμα οι υπόλοιποι ασθενείς να τεθούν «στο περιθώριο», χωρίς την αναγκαία ιατρική και νοσηλευτική φροντίδα.

«Δεν χρειάζεται συγγενής κοντά της» – οι διαβεβαιώσεις και το θέμα των φαρμάκων

Σύμφωνα με όσα αναφέρονται, ο εφημερεύων ιατρός ενημέρωσε τους συγγενείς ότι δεν υπήρχε λόγος να παραμείνει συγγενικό πρόσωπο κοντά στην ασθενή, διαβεβαιώνοντάς τους ότι η κατάστασή της θα εξελισσόταν ομαλά.

Το βράδυ της ίδιας ημέρας, η οικογένεια επικοινώνησε με τις Πρώτες Βοήθειες για να ενημερώσει σχετικά με φάρμακα που η 72χρονη όφειλε να λαμβάνει λόγω άλλων προβλημάτων υγείας. Όπως υποστηρίζουν, η απάντηση που έλαβαν ήταν ότι τα φάρμακα θα χορηγούνταν από το προσωπικό.

Το χρονικό της νύχτας: από το «όλα μια χαρά» στην ανακοίνωση του θανάτου

Καθοριστικό σημείο της καταγγελίας αποτελεί η επικοινωνία των συγγενών με το νοσοκομείο τις πρώτες πρωινές ώρες της Κυριακής 18 Ιανουαρίου. Σύμφωνα με την οικογένεια, στις 03:51 η κόρη της ασθενούς τηλεφώνησε για ενημέρωση. Αρχικά, όπως αναφέρεται, η νοσηλεύτρια είπε ότι δεν είχε σαφή εικόνα και λίγο αργότερα ενημέρωσε ότι «όλα είναι μια χαρά».

Ωστόσο, μόλις 26 λεπτά μετά, στις 04:17, το νοσοκομείο επικοινώνησε με τον γιο της 72χρονης και τον ενημέρωσε ότι η μητέρα του απεβίωσε από ανακοπή καρδιάς.

Τα ερωτήματα που θέτει η οικογένεια

Η οικογένεια κάνει λόγο για «εύλογα, σοβαρά και αμείλικτα ερωτήματα», ζητώντας απαντήσεις, μεταξύ άλλων:

• Τι μεσολάβησε μέσα σε λίγα λεπτά από το «όλα μια χαρά» μέχρι τον θάνατο;

• Υπήρχε συνεχής και επαρκής παρακολούθηση της κατάστασης της ασθενούς;

• Μήπως είχε καταλήξει νωρίτερα και αυτό διαπιστώθηκε αργότερα;

• Λειτουργούσε μηχάνημα καταγραφής ζωτικών σημείων και, αν ναι, γιατί δεν ενεργοποιήθηκαν έγκαιρα συναγερμοί και διαδικασίες ΚΑΡΠΑ;

• Ήταν η ασθενής χωρίς ουσιαστική επίβλεψη στη Μονάδα Λοιμωδών;

• Για ποιο λόγο δεν επιτράπηκε παραμονή συγγενικού προσώπου, κάτι που –κατά τους συγγενείς– ενδεχομένως να είχε αποτρέψει την τραγική εξέλιξη;

«Ούτε τα φάρμακα, ούτε νερό» – όσα υποστηρίζουν ότι διαπίστωσαν μετά

Οι συγγενείς αναφέρουν ότι όταν έσπευσαν στο νοσοκομείο μετά την ανακοίνωση του θανάτου, διαπίστωσαν πως:

• δεν είχαν χορηγηθεί στην ασθενή τα φάρμακά της, παρά τις προηγούμενες διαβεβαιώσεις, και

• το μπουκάλι με το νερό δίπλα της ήταν σφραγισμένο, γεγονός που –όπως σημειώνουν– δείχνει έλλειψη ακόμη και στοιχειώδους φροντίδας.

Τα αιτήματα προς Υπουργείο Υγείας και ΟΚΥπΥ

Με την επιστολή τους, οι συγγενείς καταγγέλλουν ευθέως τις συνθήκες που –όπως υποστηρίζουν– επικρατούν στο Γενικό Νοσοκομείο Λάρνακας και ζητούν:

• άμεση και πλήρη διερεύνηση της υπόθεσης,

• λήψη αποφάσεων για ουσιαστική στελέχωση με επαρκές ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό,

• διασφάλιση ότι κανένας ασθενής δεν θα παραμένει χωρίς συνεχή και ουσιαστική παρακολούθηση,

• τερματισμό πρακτικών που –όπως αναφέρουν– υποβαθμίζουν το έργο των δημόσιων νοσηλευτηρίων και τα μετατρέπουν σε χώρους εγκατάλειψης αντί περίθαλψης.

Κλείνοντας, η οικογένεια υπογραμμίζει ότι η ανθρώπινη ζωή δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως «παράπλευρη απώλεια» ενός υποστελεχωμένου συστήματος και ότι κάθε καθυστέρηση και κάθε αδιαφορία κοστίζει ζωές, επισημαίνοντας πως οι συνεχείς καταγγελίες για τις συνθήκες στο νοσοκομείο θα έπρεπε ήδη να έχουν σημάνει συναγερμό.