Ο όρος ''ΕΠΙ-STEAME'', ο οποίος προσθέτει στο λατινικό όνομα ''STEAME'', τα ελληνικά γράμματα: Ε [Επιμέλεια (Logistics)], στη συνέχεια τρία διαδοχικά Π [Περιβάλλον, Παιχνίδι, Παιδεία (η Ηθική, που λαμβάνεται από την οικογένεια και από τους φωτισμένους Δασκάλους) και το γράμμα ''Ι'' [Ιστορία]: Επί - ΙΣΤΑΜΑΙ = Στέκομαι στην κορυφή και άρα σημαίνει «είμαι ειδικός».

Αυτή η ιδέα, φυσικά, δεν είναι καινούρια: Πριν από περίπου 2500 χρόνια ο Πυθαγόρας ίδρυσε τη Σχολή του (το «Ομακοείον») στον Κρότωνα της νοτίου Ιταλίας (της Μεγάλης Ελλάδας), η οποία ήταν στην ουσία ένα Πανεπιστήμιο. Εκεί προσφέρονταν όχι μόνο επιστήμη, τεχνολογία, μηχανική, τέχνες, μαθηματικά και επιχειρηματικότητα, αλλά και γνώσεις σχετικά με τη διοικητική μέριμνα (επιμέλεια), την ηθική, τις Περιβαλλοντικές Σπουδές, την Ιστορία (μαζί με Γεωγραφία) και άλλα μαθήματα, τα οποία, στο τέλος οδηγούσαν τους φοιτητές στη Φιλοσοφία.

Η εισήγηση υπό τον τίτλο «ΕΠΙ – STEAME» αναφέρεται, μεταξύ άλλων, στην ανάγκη εφαρμογής στην Εκπαίδευση του σήμερα τουλάχιστον ενός μεγάλου μέρους της προσέγγισης και της φιλοσοφίας του Πυθαγόρα. Διαφορετικά ένας μηχανικός, ένας επιστήμονας, ένας γιατρός, ένας επιχειρηματίας ή ένας καλλιτέχνης χωρίς ηθικές αξίες ή χωρίς γνώση της διοικητικής μέριμνας ή της ιστορίας (και της γεωγραφίας) ή χωρίς αγάπη για τη Μητέρα Γη και όλα τα ζωντανά πλάσματα, όχι μόνον θα είναι πρακτικά ανεπιτυχής στην καριέρα και την προσωπική του ζωή, αλλά μπορεί να είναι επικίνδυνος για την κοινωνία και τον πλανήτη.

Εκτός από τα πιο πάνω, εάν κατά τη διάρκεια των σχολικών σπουδών, σε οποιοδήποτε επίπεδο, εισάγονται μερικές φορές κάποιες εναλλακτικές μέθοδοι διδασκαλίας και μάθησης,  συμπεριλαμβανομένου του παιχνιδιού στη Μάθηση (Gamefigation), τότε οι πιθανότητες οι απόφοιτοι να είναι ηθικοί, εξειδικευμένοι και χρήσιμοι επαγγελματίες, οι οποίοι θα συμβάλουν θετικά στην ύπαρξη ενός καλύτερου κόσμου, αναμένεται να είναι αυξημένες. Η ''ΕΠΙ-STEAME'' έχει ως συνδετικό κρίκο και στέρεη βάση την αγάπη. Αγάπη από τους δασκάλους (από το νηπιαγωγείο μέχρι το Πανεπιστημιακό επίπεδο) για τα παιδιά και αντίστροφα. Αγάπη από τους πρωταγωνιστές του εκπαιδευτικού συστήματος (υπεύθυνοι λήψης αποφάσεων, εκπαιδευτικοί, παιδιά, γονείς) προς τον εαυτό τους, από τον ένα στον άλλον, για τα παιδιά των άλλων ανθρώπων, καθώς και για τη ζωή, τους ανθρώπους, τα ζώα, το Περιβάλλον. Οι συμμετέχοντες στην εκπαιδευτική διαδικασία είναι επιθυμητόν να αγαπούν την αλήθεια, την ευτυχία και να είναι αισιόδοξοι για το μέλλον.

Για περισσότερες πληροφορίες: Σώτος Βοσκαρίδης 99-551361 [email protected]